Home » Therapie » Herstellen

De weg naar herstel, betekend dat je een goede therapeut(e) moet zoeken.

"Hij/ zij die niet weet hoe belangrijk vertrouwen is in contact, snapt er niets van."

De weg uit je problemen zal niet kort zijn en snel gevonden. Maar het betekend dat je meer moet luisteren naar je gevoel en wat je werkelijk wil. Therapie of hulp bij je problemen zal verdriet, angst, boosheid en soms ontkennen of willen vergeten zijn. Je hebt (complexe) PTSS omdat je - wellicht - veel pijnlijke ervaringen hebt. Je pijn en werkelijke gevoelens diep in je onderbuik begraven. Kan niet huilen en vind jezelf emotioneel niet de moeite van troost waard. Misschien heb je je aangeleerd gevoelens van verdriet, angst en boosheid te negeren. Misschien voel je je verdoofd of misschien voel je helemaal niets. Een goede therapeut is deskundig (B.I.G. - geregistreerd) en dat merk je van zelf. Bij een goede therapeut voel je je op je gemak of geaccepteerd. Hier in de spreekkamer zullen pijnlijke ervaringen besproken moeten worden. Een goede therapeut verwijt je niets, dwingt niet en geeft je het gevoel dat wie je bent en wat je weet of herinnerd ok is. Hij/ zij is niet bang voor je ervaringen nog de gevoelens en de gedachten die je daar bij hebt, want jij hoeft je niet verantwoordelijk te voelen voor wat het met een ander doet, zoals je is aangepraat, schuld. Het kind in je durft niet te huilen om de pijn waar hij niet schuldig aan is. Jij mag voelen. Maar een goede therapeut vinden kost tijd. Sommigen willen niet iemand van het zelfde geslacht en wantrouwen dat. Dat is ok. Velen voelen na jaren weinig of niets meer, leven in hun hoofd, dissociëren of willen vergeten. Verdoven de gevolgen met alcohol of drugs.

Maar hoe weet je of de ander deskundig is? Wel simpel gezegd, dat voel je, dat merk je aan de vragen, de manier waarop er naar je problemen gekeken wordt. Zodra je voelt en merkt dat men je in een verontschuldigende of uitleggende houding dwingt, weet je dat je met een ondeskundige te maken hebt. Bij een goede deskundige voel je en weet je dat niet veel hoeft uit te leggen. Je moet bedenken dat zelfs een zeer goed opgeleide psychiater of psycholoog die geen ervaring of kennis heeft eerst zeker wil weten of wat je verteld klopt aan ervaringen. Het zijn mensen waar je niets aan hebt, want ze weten niet hoe het is. Ze zijn meer bezig met hun eigen gedachten over wat je verteld, dan dat je voelt dat het er mag zijn. Het zijn mensen die al gauw medicatie voorschrijven, je duidelijk willen maken, dat je je beter op je toekomst richten of in het hier en nu kan zijn. Het zijn zeker geen mensen als je al ooit psychotische klachten had en hebt, dat ze denken dat psychotherapie wellicht juist genezend kan werken. Maar wellicht is het heel simpel hij/ zij geloofd niet in herstel of verbetering als pijnlijke zaken besproken moeten worden. Nogmaals je bent niet je trauma's of je bent niet de pijn, je bent een persoon met nare herinneringen die vaak beleeft worden alsof het verleden nu is. Naast verwerken is het ook van belang dat je meer op je gevoelens durft te varen als een natuurlijk gegeven. Tot slot ook andere therapieën zoals haptonomie onder andere werken ook vaak goed.

Help jezelf en je hulpverlener door het vragenformulier te downloaden, uit te printen, in te vullen en te overhandigen als je hulp zoekt.

Download vragenlijst

PDF
Vragenlijst
PDF [623.7 KB]
Download (4 downloads)

Overlevenden spreken kindertaal;
"Het doet pijn als je aan me zit, je geeft niets om me, je bent gemeen.."

"Huil maar eens om jezelf"

Het mag er allemaal zijn - boosheid, verdriet, angst, schaamte - en misschien wil je eens van iemand horen dat het mag. Ja het mag. Laat ze maar lullen over "zoek maar afleiding" of neem wat maar extra medicatie. De GGZ is in die zin niet menselijk meer, haast emotioneel autistisch voor je. Maar deze medewerkers noemen dat professioneel, maar ze gaan thuis echt niet zo om met hun eigen kinderen op dezelfde manier. Dat vinden ze wel raar. 

Verdriet, angst en boosheid liggen vaak dicht bij elkaar. Vaak voelt je verdriet en boosheid wat je al jaren in je hebt gehouden als een put waarin je kan donderen. Een "lege plek" een "zwart gat." Misschien voelt het zo alsof je gek gaat worden. Maar het gekke is is dat helemaal niet gebeurd. Praat er niet over met mensen of GGZ medewerkers die dat niet kunnen/ willen begrijpen en je eigenlijk weer net zo achter laten of erger. Zet eens muziek op die past bij je emoties en laat het maar komen. Leer eens aardig te zijn voor die jongen en meisje te zijn in je die veel verdriet heeft.

Je mag van mij verdrietig zijn en ook boos. Velen denken eerder dat je wellicht emotioneel gestoord bent, typisch DIS, borderline, "gek", "een snijder", maar dat ben je niet. Als je alles voor jezelf houd kan je na jaren stemmen gaan horen, maar dan krijg je weer de stempel "gek" of schizofreen met alle nadelen. Men heeft jou uiteindelijk gek of ziek gemaakt, van verdriet, angst en boosheid. Maar verwacht niet dat je na een huilbui het kwijt bent, maar je verdriet en boosheid onderdrukken helpt ook niet, ook niet om je vol te proppen met eten als troost of veel te drinken. We zijn allemaal bange, verdrietige en boze kinderen diep van binnen. Wellicht denk je de enigste te zijn, maar er zijn honderdduizenden zoals jou die allemaal eenzaam hun verdriet ervaren en wellicht op gesloten GGZ afdelingen verblijven.
We kunnen het, jij kan het met vallen en opstaan. Jouw verhaal, jouw pijn doet er toe.

"Mijn herstel.."

"Na met regelmatige tussenpozen opgenomen zijn te geweest met vele criisisopnames, kreeg ik in verband met het TTIP-onderzoek 8 EMDR behandelingen. Sindsdien en ook na een psychotherapie ben ik al een geruime tijd psychosevrij. Het was altijd druk in mijn hoofd, vaak op mijn hoede en erg alert. Bij mij thuis komt vaak de nooddienst langs met sirenes waar ik regelmatig van in paniek raakte of van schrok. Altijd was ik emotioneel toch wel in paniek. Vaak voelde ik me regelmatig angstig s'nachts - ben als kleuter vaak s'nachts uit bed gehaald om misbruikt te worden - en nu nog raak ik soms van streek als ik mijn T-shirt aan moet doen. Het voelt zo nieuw die rust in mijn hoofd en niet steeds dat zenuwachtige gevoel van of bewustzijn "wat gebeurd er nou weer.. of de gedachte wat wil die ander van me.. Ik heb vele suïcidepogingen gedaan. Het proces van verwerken is een weg die je ingaat. Soms heb ik nog moeite te huilen, maar pas nu een aantal technieken toe bij me zelf. Zoals als ik merk dat ik me niet goed voel, dan praat ik in gedachten tegen mezelf op een zorgzame en lieve manier. Soms vraag ik me bewust af "wat herinner je je nu, wat voel je?" Het is me opgevallen dat praten over wat je is overkomen voor veel hulpverleners iets is wat men eigenlijk het liefst vermijd, gevoed door de gedachte dat het je slecht doet voelen. Maar ik weet als geen ander wat er gebeurd is en vindt het soms ook niet erg om niet alles in een keer bewust te worden. "Beetje bij beetje ga ik mezelf ontdekken." Mijn zelfvertrouwen was regelmatig ver te zoeken. IK twijfelde aan mezelf, was vaak ongemerkt onzeker, twijfelde soms ook mijn verstand - ik ben immers schizofreen. Het feit dat je psychotische klachten hebt of gehad, komt deels door dat je moet vergeten

en dus verdriet, angst en boosheid die samen hangen met de herinneringen moet onderdrukken, deels door stress en slaapgebrek. Het is meer een probleem die samenhangt met de betekenisgeving of interpretaties van wat je allemaal aan verzwegen gedachten en beelden in je hebt. Maar slechts het behandelen van de psychosen of verwarring is alleen niet genoeg. Het vraagt ook om emotioneel herstel. Het kind in je of de fragmenten die zo beleeft worden, vraagt om beleving en het gevoel dat het geweest is. Maar ook wat je je ontzegt hebt, vermijd in contact, liefde en zorg. Het is opnieuw jezelf ontdekken met je verlangens, gevoelens en behoeften, nu zonder angst en schaamte. Met alleen een aantal EMDR behandelingen ben je er emotioneel niet. Veel therapeuten zouden het begrip "Heling" meer moeten bezigen. Soms vind ik CGT therapeuten te veel in hun hoofd zitten of te cognitief. De wereld van emoties en herinneringen heeft zijn eigen logica en beïnvloed zeker je gedachten. Ik weet haast al wel zeker dat vele behandelaars, hoe meer ze weten wat ik ervaren heb, hoe moedelozer en onuitgesproken velen me al hebben opgegeven. Of gewoon heel simpel "komt voor uit een psychotische geest". Het antwoord hierop is "geef het kind in je nooit op." Een ieder moet het antwoord vinden op het leven. Dus ja therapie kan zeker helpen, maar luister naar je intuïtie en gevoel. Wat sluit bij jou aan. Wil je liever een vrouw of man als therapeut. Wat heeft dat kind in jou nodig? Want als verdrietige en boze/ angstige kinderen willen we eigenlijk weer getroost worden en op schoot zitten. Er valt op het gebied van inzicht en therapie nog heel veel te winnen. Soms denk ik weleens emotioneel gezien dat hulpverleners net zo bang zijn als de slachtoffers."

Herstellen na misbruik

Voornamelijk mannen die misbruikt zijn, kunnen twijfelen over hun seksuele oriëntatie. Mannen worden vaak eerst boos, wat de GGZ vaak als iets negatiefs beschouwd en gaan dan pas huilen. Als je misbruikt bent en opgroeit heb je niet de mogelijkheid gehad om je seksualiteit te integreren in je persoonlijkheid. Soms laat je je te veel aanleunen in relaties en soms vermijd je je partner uit angst voor de pijn of gewoon omdat je bang bent in een soortgelijke situatie terecht te komen. Ben je in therapie of heb je last van PTSS en veel flashbacks dan is het misschien goed om even geen seks te hebben. Seks hoort speels te zijn en ongedwongen. Heb geen seks omdat je het van je partner dwingt of eist. Er kunnen plekken op je lichaam zijn, waar je liever niet aangeraakt wil worden, vertel het tegen je partner. Misbruik veranderd naast je zelfbeeld ook je beeld van vrouwen en mannen. Vooral mannen hebben een dubbele rol, je moet op stoere of grappige manier met je vrienden omgaan, terwijl je met andere gevoelens zit. Vrouwen zijn wat dat betreft anders. Begrijp goed dat omstanders misbruik veelal een beladen onderwerp vinden.

Niet iedereen is bereidt daar over te praten, zeker niet als het om gevoelens gaat. Daarom praat er met mannen of vrouwen over waar je je prettig bij voelt. Herstellen betekend ook dat je meer naar je gevoelens en behoeften moet handelen. Misbruikte mannen hebben veelal moeite een romantische relatie te ervaren. Mannen hebben veelal meer moeite hun schaamte en verdriet te voelen en te uiten. Bedenk tevens dat mannen en vrouwen meer overeenkomst dan verschillen hebben als het gaat om gevoelens, maar dat opvoeding door beeldvorming mannen anders leren omgaan met hun gevoelens. De ene man is nou eenmaal meer macho dan de andere. Zo zijn ook niet alle vrouwen gelijk. Het kan misschien betekenen dat je moet stoppen met elkaar te kwetsen of te gebruiken. Zie herstellen als een weg naar ontdekking. Het kost tijd om het verdriet te uiten en je zelf te ontdekken. De jongen of meisje die jaren diep in jezelf begraven hebt moet weer gaan leven. Tot slot: alcohol wordt vaak gebruikt om te relaxen (PTSS is een stress-stoornis), maar te veel in combinatie met woedegevoelens en soms flashbacks kan leiden soms tot ontremming en voor jou vervelende situaties.

Waarom de oudere slachtoffers meer problemen kunnen hebben

De wat oudere slachtoffers hebben meer te maken gehad met onbekend zijn van hun problemen van kindermishandeling en juiste diagnosen. Zij hebben geleefd met dat er nog geen zedenpolitie was en dat jongens vaak niet als slachtoffers werden gezien toen. Zij hebben meer met miskenning te maken gehad. Hierdoor hebben ze langer anoniem met hun schaamte en pijn rond gelopen en vaker ervaren hoe het onderwerp uit de weg werd gegaan. Pas als er later maatschappelijk bewustzijn ontstond hebben ze na jaren openheid durven geven en wellicht dat sommigen het niet meer durven.

Zij hebben meer te maken gehad met stigmatisering. Vaak hebben ze meer ervaren hoe omgeving, familie en bekenden hun in de steek lieten, vaak uit loyaliteitsgevoelens en ongeloof. Velen hebben jaren ergens duidelijk willen maken wat hun is overkomen. Daarom moet er ook meer plek en ruimte komen voor hun schrijnend verhaal van miskenning. Maar ook hoe de hulpverlening toen eigenlijk nog niet de juiste inzichten en methodieken had om hun te behandelen. Daar moet ook ruimte en begrip voor zijn. Ik denk dat hun verdriet mede door jaren miskenning en niet aansluitende behandeling groter is.

Mindfullness

Je kan zelf veel doen om je te leren oefenen in acceptatie en ontspanning. Het probleem bij PTSS is dat veel mensen geneigd zijn gevoelens, beelden en gedachten te vermijden of te onderdrukken en dat men niet kan ervaren dat iets naars of onplezierigs ook kan wegebben. Men gaat dan piekeren en focussen hoe je er over denkt. Begin met je af te vragen wat voor jou een veilige plek in huis is en neem je voor elke dag een tijd te ontspannen. Het vergt enig geduld en oefening in wat je kan doen of liever gezegd leren loslaten. Het is ergens heel simpel. 

Focus je als je ligt op je ademhaling en probeer rustig adem te halen. Laat de beelden, gevoelens en gedachten komen en gaan, zonder je aandacht bewust daarop te richten. Iedere keer als je je aandacht ergens op vestigt en gaat nadenken, zeg je "loslaten' en adem je uit. Je zal zien dat hoe verder je bent in dit oefenen dat gedachten, gevoelens en beelden komen en gaan.

Denk slechts aan je ademhaling. Dit moet je je even aanwennen en je zal merken na een tijd dat je je rustiger en meer ontspannen zal voelen. De truc is om je nergens op te focussen. Op gegeven moment zal je brein vanzelf gaan stromen als water en is het in een natuurlijke staat. Wellicht wordt je zo ontspannen dat je in slaap valt. Maak er een dagelijkse goede gewoonte van.

Heilzame muziek:

Muziek doet het brein in een andere modus reageren, je rechterhersenhelft verantwoordelijk voor emoties wordt nu meer een en meer synchroon. Muziek en je gedachten laten gaan alsook je gevoelens kan heilzaam werken. Laat je meevoeren en je zal merken dat je meer in contact zal staan met je gevoelens en gedachten. Zoek muziek uit dat past bij je gemoed of stemming. Muziek kan dat verwoorden waar je geen woorden voor hebt.

Wat er mis is met PTSS internetvragenlijsten; "doktertje spelen..."

Wat velen niet weten is dat de vragenlijsten in zekere zin onbetrouwbaar zijn om te kunnen concluderen of je last hebt van PTSS of wel complexe PTSS.

Waarom:

De vragenlijsten die psychologen gebruiken staan gewoonweg niet op internet en je moet weten hoe je zo'n vragenlijst die een psycholoog gebruikt scoort op de mate van de klachten of symptomen, in hoeverre je vermijd en hoe de klachten samenhangen. Veel mensen hebben last van aanverwante (comorbide) klachten.

Alleen een geschoolde clinicus kan dit.

Het gevaar dat je zelf al een conclusie hebt getrokken die niet waar hoeft te zijn en tevens dat je niet meer fris voor de clinicus bent en vaak alleen dat verteld wat staat in deze vragenlijsten.

Dus mensen als je wil weten of je het hebt maak een afspraak met een erkende psycholoog. Zelf dokteren kun je beter niet doen. Trouwens weten dat je het hebt is slechts vaak een begin, het begin van je verwerkingsproces of herstel.

Zelf ben ik een bachelor student psychologie en als ik sommige vragen of lijsten bekijk die je kan invullen, dan zijn sommige zo kort door de bocht dat het gevolg is dat je je soms onnodig zorgen maakt. Trouwens rondlopen met een trauma of trauma's maakt sowieso als je klachten hebt dat je hulp moet zoeken. Tot slot: ik ken mijn diagnose en door het invullen van sommige vragenlijsten bleek ik een eetstoornis, depressie, persoonlijkheidsstoornis en nog meer te hebben. Trouwens als student weet ik dat niets zo discutabel en onvolledig is als een DSM-5 diagnose. Er bestaat niet een cliënt die aan alle criteria voldoet en er is heel veel overlap met andere diagnosen. Variatie zie je daarom bij cliënten.

Het is maar dat je het weet. Deze site geeft eerlijke info

 

Wat me heeft geholpen:

 

Het gevoel dat mijn therapeut mijn wijze van copen niet afwijst, wat voor me werkt is ok.

Het gevoel dat je niet alleen staat.

Bewust leven, zie het als een oefening in mentaal focussen wat je aan het doen bent.

Het op bed oefenen met je gedachten laten stromen, zonder je er op te fixeren. Het bewustzijn als een golf.

Muziek: laat je gaan, de emoties en gevoelens als je het even niet meer hebt.

Tekenen en dichten of wat voor hobby dan ook om bij je gevoel uit komen. (wat geeft je rust.)

Een zorgende ego ontwikkelen die je koestert en troost. Het oefenen in begrip hebben voor jezelf.

Leren omgaan met stress.

Oefenen in het leren genieten van leuke en ontspannende dagelijkse dingen

Je woede leren observeren als een ballon wat vol loopt en wat ook weer leeg kan lopen.

Zelfvertrouwen oefenen, wat goed is goed.

Ophouden met flink zijn - de gevolgen zijn geen teken van gebrek aan wilskracht - of op de automatisch piloot gaan functioneren.

Zoek en onderhoud contacten waar je je veilig en prettig bij voelt. Vermijd mensen die je onveilig doen voelen. Luister naar je "Inner voice"

Aangeraakt

Nu de angsten en herinneringen herinneringen zijn geworden.
Afgedaald naar diepten van mijn zijn.
Is er het kind wonende in het donker, diep en vaak zonder hoop.
Geen woorden voor de ervaringen.
Dan opeens door zomaar iets,
Raakt een vinger me aan.
Bang voor het licht, tredende naar buiten.
Te lang weggestopt, dwalende en uitende in ziekte.
Aangeraakt.
Voor het eerst.

Als je lang hebt meegelopen in de psychiatrie weet je dat deze slechts denkt in ziekte en stoornissen. Het antwoord daarop is vaak slechts medicatie en vaak weinig tijd voor je om echt naar je verhaal  te luisteren. Het inzetten van psychologen bij een crisis gebeurd helaas te weinig en mede daarom stelt Jim van Os dat in de psychiatrie soms sprake is van onderbehandeling. Velen stigmatiseren zich zelf door hun verleden en soms hun hele persoon door de bril van ziekte en handicap te bekijken.

Tekening: Margje

Zolang de psychiatrie blijft geloven in een mensbeeld die uitsluitend op ziektedenken en symptomen gebaseerd is en dus geloof in medicatie zal het altijd het een armoedeantwoord blijven. Je denkt op een gegeven moment dat je een handicap hebt en dus een ziekte waar je weinig aan kan doen zo lijkt het. Maar herstellen is loskomen van denken in ziekte. Herstellen is denken en beleven hoe het voor jou is Herstellen is onder ogen zien wat je kwetsbaarheden zijn, als een natuurlijk gegeven. Herstellen is de gedachte en besef ontgroeien dat je een handicap hebt en dat je je onvermogen slechts moet accepteren.

Herstellen is weer geloven in jezelf, in de kracht om los te komen van een verleden van pijn, misbruik, mishandeling en nare ervaringen. Herstellen is inzien dat je lichaam, geest en alles in je een is. Herstellen voor mij betekend ook je wezen zien, in het hier en nu. Dat is voor de een geloof, voor de ander meditatie, voor de ander een wezen een liefde. Je wezen die uit de diepten leidt tot inzicht. Het is durven varen op je gevoel en uitkomen bij je woede die soms kracht geeft en ook verdriet. Neem de tijd want herstellen is een proces, een proces waarin je aandacht geeft aan wat voor jou wezenlijk belangrijk is. De psychiatrie is een wereld waarin mensen niet echt dat kunnen geven wat je zoekt. Het is vaak een wereld die slechts geloofd in ziekte. Ik zie eerder dat ik gek ben geworden door mijn verleden uiteindelijk, een proces waarin ik merkte dat er niets mis is aan mijn denken, nog wat ik voel, hoe vaak ik ook heb getwijfeld aan mezelf. Het is belangrijk dat je je niet ziet als ziekte of als iemand met een handicap. De psychiatrie is nodig aan verandering toe, omdat het in wezen ook geen antwoord heeft op vele problemen, nog dat het genezing kan bewerkstelligen. Herstellen is ook een proces van geduld hebben en denken in kleine stapjes. Het is jouw verhaal. Het leven en de oorzaken van het vastlopen en de uitingen in hoe het voor jou is. In je weg naar herstel heb je soms een iemand nodig die je op weg helpt, een therapeut. Zoek een ervaren therapeut en dan bedoel ik iemand die kennis van zaken heeft. Kijk of zijn werkwijze en kijk op dingen bij je past. Past het bij je en bij je weg naar herstel.

Ik ben het met Jim van Os eens dat we een om denken in de psychiatrie moeten invoeren en wel dat ziekte ontdaan wordt van mythen en verkeerde veronderstellingen en uitgangspunten en tevens dat problemen veroorzaakt worden door niet weten om te gaan met kwetsbaarheid wat iedereen toch wel ergens heeft. Er is slechts variatie in de uitingen. Maar wil de herstelbeweging voet krijgen in deze organisatie dan moet er aan de organisatie en manier van werken ook het een en ander veranderen. Opnameafdelingen moeten huiselijker worden en aangenaam. Isoleer moet terug gedrongen worden.
Het wordt tijd voor een sociale psychiatrie die ook meer open is naar de omgeving. Want onbekendheid en stigma's isoleren wat weer leidt tot verdere vereenzaming.