Home » Story » Verhaal Richard

Mijn ervaring met PTSS

 

Het leven

Als de dag begint
straalt de zon
verhullend de littekens van het leven
verborgen is de pijn
de lach
de wil te leven

 

Als de avond valt
Wordt het donker in mijn hart
Is de pijn voelbaar aanwezig
Snak ik naar het licht
De rust
Een doel in mijn leven

 

Als de nacht begint
Slaap ik af en aan
Maalt mijn hoofd voortdurend
Drijf ik in mijn zweet
De angst
De onrust overheerst

 

Als de dag begint
Ga ik op zoek
Naar een helpende hand
Een warme omhelzing
Erkenning en herkenning
Lotgenoten in de strijd
Een weg uit mijn PTSS verleden.

Richard Disco. 22-3-2017

Op twaalfjarige leeftijd kom ik in aanraking met mijn eerste traumatische ervaring die een groot deel van mijn verdere leven bepaalde. Terwijl ik samen met mijn broer tijdelijk ben geplaatst bij mijn oom, overlijd mijn moeder aan kanker. Dit voor mij totaal onverwachts daar wij als kinderen niet wisten dat mijn moeder zo ernstig ziek was. Na weer een jaar thuis geweest te zijn word ik op 13-jarige leeftijd geplaatst bij pleegouders. De rest van de jongere kinderen werd geplaatst bij familie. Hierdoor werd het gezin totaal uit elkaar gerukt. Mijn pleegouders verhuisde een aantal keer om mijn familie buiten de deur te houden. Zij hadden ook een verkeerde houding in het motiveren en stimuleren van mijn persoon waardoor ik totaal het zelfvertrouwen verloor en op 23-jarige leeftijd doe ik een zelfmoordpoging die gelukkig mislukt. Vlak daarna trouw ik en ben na 33 jaar nog samen met deze fijne vrouw. Maar de worsteling met het oude leven en met wat verder op mijn pad komt was ook niet makkelijk. Als wij naar een aantal jaren proberen kinderen te krijgen lukt dit niet. En na controle blijkt dat het aanwijsbare probleem vooral aan mijn zijde te liggen.

 

Dit maakt alles weer veel moeilijker. In november 1999 krijg ik een eenzijdig auto-ongeluk waarbij ik ondersteboven in een sloot beland in de polder en door zware onderkoeling toch uiteindelijk zelfstandig uit deze levensbedreigende situatie bevrijd.

Vlak hierna in januari 2000 stort ik uiteindelijk finaal in. Een stevige burn-out leidt er uiteindelijk toe dat ik hulp zoek. Ik beland in een lange weg terug. Eerst 9 maanden in groepstherapie. Luisteren en adviseren van anderen en uiteindelijk ook mijn verhaal vertellen. Na 9 maanden verlaat ik de groep en vergeet nooit de woorden van mijn begeleidster. “Je kwam binnen met een container en gaat weg met een rugzak”.

Ik ga werken en volg een opleiding als beveiliger. Maar door een aantal nare ervaringen sluipt de depressie weer dichterbij.

Ik verlies dierbare om me heen en kan nergens met mijn pijn heen en krijg weer woedeaanvallen. En uiteindelijk kom ik weer bij een psychiater en psycholoog terecht. Mijn strijd gaat weer verder en acceptatie van PTSS en het slikken blijvend van antidepressiva wordt een strijd. Na een korte pauze weer bij een andere psycholoog om de laatste restje op te ruimen. Nu na jaren sta ik sinds januari weer op eigen benen. Ik heb mijn verhaal samengevat in een boek met de titel “in het spoor van mijn leven”. Dit in de hoop andere te overtuigen dat de strijd niet makkelijk is maar wel de moeite waard. Geloof in je zelf, zoek op tijd hulp.