Home » Story » Tekeningen & proza

Tekeningen Enny.

Scheuren

Scheuren in mijn ziel
Een ziel, een geest, abstract
Drijvend boven, als een verloren wees
Zonder moeder, in paniek
Een zielenhuis, grauw en troosteloos
Ogen zonder glans
Zak weg in onuitsprekelijk zijn
Een jongen met een stille gil
Nooit gezien
Een stille gil verstompt in wezenloosheid
Geen echo, geen begrip, geen erkenning
Van het zijn,
Met ervaringen
Die het zijn doen uiteenvallen

Langs lijnen van geleidelijkheid

Ik volg de lijn van het verleden
Schuilend achter zinnen zonder veel betekenis,
hakkelende, hortend en stotend
alsof er nog iets te verbergen valt
Oud zeer zweeft als een mantel om me heen
maar laat de koude weerbarstigheid toch binnen

 

Zonder pijn is er geen richting
geen besef dat alles anders moet
Niet vluchten, maar voelen,
bedolven onder ontkenningen
Het verhaal van mijn bestaan
volgt de heldere lijnen van geleidelijkheid,
niet langer slechts woorden
maar wegwijzers in mijn smart

 

In de lijn van het verleden zal ik leren
om mezelf de erkenning te geven die ik al zolang zoek
Niet op dichte deuren blijven kloppen
niet langer te wachten op een opening
in iemand anders hart
Ik zal mezelf in mijn armen nemen
en wiegen als een pasgeboren kind
vertrouwend op mijn eigen ritme
de moeder van mijn eigen ziel

 

Xandra

De bestemming die ik nooit verlaten heb.   

Waar is het dan het licht en de rust die ik zoek?
Geestelijke leegte.
Een onvervuld verlangen dat ik niet kan benoemen.
Altijd vocht ik tegen mijn minder mooie eigenschappen,
tot ik moe, zelfs uitgeput was.
Waarom kon ik deze kanten van mezelf niet accepteren?
En vergiftigde mezelf met een verloren strijd?

 

Mezelf niet als een geheel kon aanvaarden
en leren met liefde te kijken naar mezelf.
Hoe kan ik de schaduw kanten oprecht bekijken,
als ik ze alleen maar bestrijd?
Ergens tegen vechten of wegdrukken.
Aanvaarding van alles dat in de mens kan bestaan.
is het enige begin van de weg naar je eigen hart.
Een eerlijk vertrekpunt,
Een open blik op de tijd

 

Laagje voor laagje het onechte zelf afpellen,
oude gewoontes,
vastzittende denkbeelden,
Alles wat de kern vertroebelt.
Steeds een beetje helderder worden,
Mezelf aan de hand nemen en met liefde,
kijken naar verloren illusies en verwrongen pijn.

 

Mezelf af durven vragen,
Wat heeft mij zo diep geraakt?
Wat heeft mij zo gekwetst,
dat ik niet meer van mezelf kon houden.
en ervoor zorgde dat ik steeds weer werd misbruikt,
ook toen ik groot en sterker was.

 

Wat is mijn waarde als mens,
als iedereen maar pakt wat hij kan?
Toen kon ik niet anders,
maar nu kan ik mezelf beschermen
contact leggen met de bron,
mijn hart leren koesteren
en vertrouwen op mijn innerlijke zon.

 

Mijn positieve en negatieve kanten
maken me tot de persoon die ik ben
natuurlijk wil ik open bloeien
tot de mooiste versie van mezelf,
maar dat zal alleen lukken
als ik alle aspecten van mezelf erken.

 

Met erkenning ontstaat er ruimte
en in die ruimte ontstaat beweging.
Voorbij de stilstand, de verstarring,
het vluchten, het afdekken
is er de vreugde
om simpelweg in leven te zijn.
De bestemming die ik nooit verlaten heb.

Xandra

 

Shattered

Always things on my mind.
Never a dull moment, never in peace.
Sometimes I suddenly cry.
Then mad again, angry and with grief
Life what happened to me.
Alone, like a stranger in a strange place.
Feeling different or indifferent.

Who am I shifting identity
I lost myself need to cry for a dead born child inside.
Then pain and sorrow.
Tears and shame.
Stand up and go
A day goes by.
What happened to me?

Like a wave the pain comes.
Feeling the lines of cuts.
Shattered person.
Voices demanding.
What lies there in the lurking dark?
The silent corners of my mind.
A story never really told.

Muziek neemt me mee in een vogelvlucht over het landschap
Daar zie ik kinderen, schimmen, hoe ik was, de pijn beklemd mijn keel.
Kinderen zonder licht, dwalende, op weg naar het noodlot, gevangen.
Ik zweef er over, over de strijd, de eenzaamheid en een stilte overvalt me.
Het lijkt geweest het onuitgesproken verdriet,
Wat als een mistige damp onder hun voeten vandaan komt.
Een mist die de kinderen en het verdriet doet vervagen.
Een landschap van verdriet, beelden die nooit uitgesproken zijn.
Een landschap die niet van gewone mensen is.
Mijn geest kan het niet bevatten.
Hier zie ik alle gebeurtenissen van een dappere jongen met hoop.
Deze wereld met een onuitgesproken verdriet.

Wie was ik ooit,
het kind nu verdeelt,
die zo verzaakt is niet gehoord.

Hoe lijm ik alle scheuren die me drijven tot wanhoop.
Maar uit de scheuren komt hoop,
verdriet die doet verzachten en niet meer ontkennen.
Het verlangen naar een moeder zachtjes en wijs.

Een wijsheid die in ons,
die ons doet ontstijgen,
ontstijgen over wat er nooit was en de angst uit te reiken,
naar liefde en hoop.

Toch hoe diep en angstwekkend de spoken van het verleden,
het zijn maar spoken,
die ons afhouden van ons kind,
die ooit was en er nog is.

De clown

Lach om je verdriet, slik maar een pilletje
Behandelaars die bang zijn voor de gevoelens.
Behandelaars die willen horen dat het geen pijn doet.
Ik lach,
Lach ze uit,
Wat weten ze nou.
Wijsneuzen vers van school.
Hoe gaat het met u?
Oh goed hoor,
Maar de clown was een kind.
Een kind die niet durfde te huilen.
De clown speel ik voor methodieken en protocollen.
Het leven wordt gevochten in het niemandsland.

"Oh kind in mij zonder ogen.
Kon het maar huilen.
Steeds die stille pijn.
Kleine handjes,
help me, denkt het stil.

Klein kind, stil in een hoekje.
Volwassen man, alleen.
Stoer en zo kwetsbaar.
Emoties als golven.
Schuim van gekte."

Onherstelbare breuken

 

Een leven getekend door.
Een gezicht met vele indrukken.
Scheuren in het bestaan.
Liefde verwijderd van anderen.
Zoekend naar een antwoord in het verleden.
Breuken en flarden in het geheugen.
Scheuren in de ziel, die niet kan huilen.
Een mens.
Verwijderd van het leven.
Een vrouw, een kind, een moeder
Wie ben je?


 

Tekeningen en proza van de webmaster

Zittend op de knieën.

 

Op de koude houten vloer.
Zoekend naar het gezicht,
Handen uitgereikt.
Opzoek naar de glimlach van het bestaan.
Ik open je niet.
Waar zijn de ogen,
Die mij vertellen hoe ik moet kijken.
Ik vraag het mij af,
Hoe ik moet voelen.
Zoiets groots.
Het stroomt door mijn aderen.
Het zit in mijn bloed.
De deuren van het bestaan.
Sluiten zich stuk voor stuk.
Naarmate de dagen vorderen.
De ramen breken.
En het licht word bedekt.
De schaduwen komen dichterbij.
Stemmen vertellen wat te doen.
En mijn hart pompt overuren.
Typemachine blijft maar typen op het bureau.
Kijkend om mij heen komt het lijf tot leven.
Het huis van het bestaan begint zijn vorm te krijgen.

C.M.C

Iemand vertelde me dat er licht was aan het einde van de tunnel,
Dat er iemand wachtende was.
Geloof het niet nu niet nooit niet.
Ik vraag het mij af.
Ik ben de donkere zelf in de bloedlijn.
Bevreesd voor de schaduw.
Zuigt het mij op.

Iemand vertelde mij dat er licht was aan het einde van de tunnel.
Zuigend en wachtend op de grote schaduw.
Bevrees ik jou zoals ze mij vrezen.
Ik geloof niet nu niet nooit niet,
Dat het te redden valt.
De donkere zelf in de bloedlijn.
Bevreesd voor het eigen ik.
Vrees ik jou zoals de maan de zon vermijd.

Licht aan het einde van de tunnel.
Zou jij daar staan.
Mijn allerliefste bevreesde schaduw,
Overal gevolgd door je eigen ik.
Ik geloof niet nu niet nooit niet,
Zak diep in het zand.
Verzakt de grond onder mijn voeten vandaan.
De hel dichter bij dan ooit,
Zie ik de schaduwen voorbij zweven.
Ik ben de gevreesde uit de bloedlijn,
De beauty uit de hel.


C.M.C

 

Tekeningen en gedichten van C.M.C.