Home » Blog » Xandra's blog

We leven om te veranderen'

Xandra: HBO Maatschappelijk Dienstverlening, maar niet werkzaam. Complexe PTSS vanaf mijn vroege pubertijd, die alle gebieden van mijn leven en persoonlijkheid aantastte. Pas op latere leeftijd kreeg ik de diagnose complexe PTSS. Daarom zeg ik: ‘ kom op voor jezelf, zoek goede hulp, denk vooral niet dat het aan jezelf ligt.’ PTSS is een diepe verwonding. Leer je eigen kwetsbaarheid te verzorgen en te accepteren, in het licht van je eigenwaarde. Eis je eigen ruimte weer op. Nu is het jouw tijd!

 

 

 

De weg naar jezelf is een puzzel..

 

Vaak horen wij mensen met PTSS; ‘ben je daar nou nog niet over heen?’ je moet eens wat leuks gaan doen, afleiding zoeken… goed bedoelde adviezen maar vaak voelt het alsof onze problemen juist gebagatelliseerd worden door dit soort opmerkingen.

 

Hoe graag willen we dat er eens geluisterd wordt en dat we begrepen worden met al onze klachten! De relatie tot de omgeving met PTSS klachten is erg fragiel, de lijdens druk door de hoeveelheid en grilligheid van klachten bij PTSS is enorm en heeft dan ook een grote impact op de omgeving waarin we ons bevinden.

 

Veel mensen met PTSS komen er pas laat de diagnose PTSS en hebben jaren van zoeken en onbegrip achter zich. Het vertrouwen is op veel gebieden aangetast en bij het starten van therapie kunnen de klachten in een rap tempo toenemen. Heel beangstigend allemaal. Ook de omgeving kijkt soms met verbijstering toe en weet geen houding te vinden om met de problemen om te gaan.

 

Soms willen we zo graag begrepen worden, dat we niet beseffen dat we onszelf in de zoektocht naar begrip enorm kunnen kwetsen. Dat neemt niet weg dat antwoorden proberen te vinden zeer essentieel is, maar begrip zoeken bij de mensen die er mede voor hebben gezorgd dat er PTSS is ontstaan is vaak een hachelijke onderneming. Toch zie ik keer op keer dat lotgenoten op dezelfde deur blijven kloppen, die al lang geleden dicht is dicht gegooid.

 

Je bewust worden van hetgeen je verloren bent is de eerste stap om te leren loslaten. Onder ogen zien wat je is overkomen en ruimte nemen om te kunnen rouwen. Wat ben je allemaal kwijt geraakt door wat je is overkomen?

 

-de vrijheid om over jezelf te beslissen

-een ongeschonden seksualiteit

-een afgebroken opleiding

-je gezondheid

-je toekomst verwachting

-je eigenwaarde

-het opbouwen van een eigen leven

-vertrouwen

-verslaving

 

Dit zijn slechts enkele voorbeelden van verstoord levensplan door jeugdtrauma. Om het verdriet een gezicht en naam te kunnen geven, is het van belang te kunnen rouwen, rouwen om wat niet heeft mogen zijn, rouwen om wat misschien niet meer kan. Ons zoogdierenbrein vraagt om een waardig afscheid van wat kan worden losgelaten. Het blijft net zolang dat signaal uitzenden tot je er gehoor aan geeft.

 

Begin met het woord moeten uit je leven te schrappen, presteren en controle zijn het tegenovergestelde van loslaten. Het willen loslaten is een vaak gehoorde behoefte maar werkelijk loslaten is een proces en niet een trucje. Het kan betekenen dat het beeld dat je van jezelf hebt, niet klopt met de werkelijkheid of dat het beeld dat je van anderen en het verleden hebt niet klopt met de realiteit. De weg naar jezelf is een puzzel, een puzzel waarin jij bepaalt waar de oude en nieuwe stukjes samen komen. Door je eigen pijn en verlangens serieus te nemen, kan er zicht op een ander leven ontstaan, een leven dat je zelf eindelijk vorm kan gaan geven.

 

 

Reageren: