Home » Blog » Xandra's blog

We leven om te veranderen'

Xandra: HBO Maatschappelijk Dienstverlening, maar niet werkzaam. Complexe PTSS vanaf mijn vroege pubertijd, die alle gebieden van mijn leven en persoonlijkheid aantastte. Pas op latere leeftijd kreeg ik de diagnose complexe PTSS. Daarom zeg ik: ‘ kom op voor jezelf, zoek goede hulp, denk vooral niet dat het aan jezelf ligt.’ PTSS is een diepe verwonding. Leer je eigen kwetsbaarheid te verzorgen en te accepteren, in het licht van je eigenwaarde. Eis je eigen ruimte weer op. Nu is het jouw tijd!

Acceptatie en weerstand

 

Als ik het woord acceptatie hoor, gaan mijn haren al vaak recht overeind staan, ik schiet meteen in de weerstand haha…Hoe is het mogelijk om al de dingen die je zijn overkomen te accepteren? Alleen die vraag al aan mezelf zorgt al voor een enorme lading aan woede terwijl ik weet dat acceptatie veel rust kan brengen.

 

Dit is dus een grote weerstand, weerstand is vaak een grote NEE, je wilt niet voelen wat deze situatie je laat voelen. Voorbeelden hiervan zijn:

 

-iemand zegt iets dat jij als kwetsend ervaart

-je denkt dat je aangevallen wordt

-iemand verandert een afspraak

-veranderingen

-je moet iets doen waar je geen zin in hebt

 

Je kan hierop direct of indirect op reageren, je brengt meteen bezwaren in tegen wat er dat moment gebeurt of wat ervan je gevraagd wordt. Indirect kan zich dit vertalen in ontwijken, vluchten, maar ook in aanvallen b.v. cynisme. Zo op het oog lijkt weerstand dus behulpzaam, weerstand is een sterke kracht het geeft aan wat je niet wil, maar vooral wat je eigenlijk niet krijgt: begrip, erkenning, of een luisterend oor. Het kan er zelfs toe leiden dat je denkt niet belangrijk genoeg te zijn. Er zit een boodschap in weerstand, het laat zien hoe je naar jezelf kijkt. Durven voelen wat je voelt: wat zit er achter mijn weerstand?

 

Weerstand inde vorm van verzet kost veel energie, het blijven hangen in de boosheid die dit oplevert kan ervoor zorgen dat je niet naar alternatieven kijkt en lang in schadelijke gevoelens zoals boosheid, wrok en zelfhaat kan blijven rond cirkelen.

Hier komt dan acceptatie om de hoek kijken, zet eens vraagtekens bij je eigen gevoeligheid in jouw reacties op anderen of gebeurtenissen. Wat wordt er getriggert? Welk oud zeer wordt er geraakt? Als iemand lelijk tegen je doet is het eigenlijk nodig om hiervan zo van slag te raken? Zelf heb je ook wel eens een slechte bui ( of erger misschien in mijn geval ) die afgereageerd wordt. Het herkennen en erkennen van je triggers en je eigen gevoeligheden en het loskomen hiervan is de kern waarom het gaat.

 

Acceptatie van wat er zich op het huidige moment voordoet en hoe je leven op dit moment is kan juist de rust brengen om veranderingen door te voeren die voor jou van belang zijn. Door niet meer steeds bezig te zijn met overal op te reageren en vast te houden aan je weerstand, zal je meer tijd over houden om met je diepere gevoelens bezig te zijn.

 

Acceptatie kan ook betekenen dat je niet meer zoveel van jezelf moet, dat je jezelf minder dingen oplegt. Het stemmetje in je hoofd dat je herinnert aan alle dingen die je ooit moest, de ongeschreven afspraken met jezelf, die je zelfvertrouwen behoorlijk kunnen aantasten:

Ik moet afvallen, ik moet meer in het huishouden doen, ik moet aardiger zijn..alles begint met het frustrerende woordje moet.

 

-Niet accepteren helpt je echt niet verder. Voor veel mensen voelt leren accepteren alleen afgang. Ze willen zich niet ergens bij neerleggen en denken dat accepteren de gemakkelijk weg is. Maar wat heb je er nu precies aan om je te blijven verzetten tegen zaken waar je geen invloed op hebt. Als je blijft piekeren over het feit dat het regent, gaat het toch niet minder hard regenen. En als je blijft piekeren over hoe slecht je behandeld bent, ben je daardoor toch niet beter behandeld?

-Accepteren betekent niet opgeven. Veel mensen vinden het niet prettig om een zaak te accepteren omdat ze het gevoel hebben dat het dan nooit meer veranderd kan worden. Je kunt echter ook accepteren dat iets nu zo is, zonder te accepteren dat het altijd zo moet blijven. Gek genoeg zorgt het accepteren van het hier en nu er juist voor dat je kunt gaan werken aan verandering.

-Boosheid, frustratie en woede hebben meestal geen nut. “Ja maar, het is toch terecht dat ik boos ben!?” Dit is een opmerking die ik vaak tegenkom. Ja, het is terecht om boos te zijn op de man die je afsnijd in het verkeer. Hij gedraagt zich namelijk als een hork. Maar nu ben jij boos en hij merkt er niets van. Wie heb je daar nu mee? Het kan wel terecht zijn, maar als het jou niet verder helpt kun je het beter achterwege laten.

Reageren: