Home » Blog » Xandra's blog

We leven om te veranderen'

Xandra: HBO Maatschappelijk Dienstverlening, maar niet werkzaam. Complexe PTSS vanaf mijn vroege pubertijd, die alle gebieden van mijn leven en persoonlijkheid aantastte. Pas op latere leeftijd kreeg ik de diagnose complexe PTSS. Daarom zeg ik: ‘ kom op voor jezelf, zoek goede hulp, denk vooral niet dat het aan jezelf ligt.’ PTSS is een diepe verwonding. Leer je eigen kwetsbaarheid te verzorgen en te accepteren, in het licht van je eigenwaarde. Eis je eigen ruimte weer op. Nu is het jouw tijd!

Overlevingsmechanismen zijn fantastisch werkende mechanismen, ze hebben je immers geholpen om te overleven. Als volwassene kunnen ze je belemmeren om uit te vinden wie je zelf bent en wat er in jou als potentie aanwezig is. Overleving mechanismen zijn vaak heel moeilijk te herkennen, we hebben keuzes gemaakt op basis van wat ons in de jeugd is overkomen, bijvoorbeeld: partner keuze, beroepskeuze, sociale netwerk. Zolang er nog belang is bij deze patronen, zowel bij jezelf als bij anderen, worden deze patronen en dito overleving mechanisme in stand gehouden.  Aan de buitenkant kan je leven op orde lijken maar de onvervulde behoeften zullen aandacht blijven vragen en voelbaar blijven.

 

Overlevingsmechanismen helpen om de pijn niet te voelen die ooit te groot was om te voelen en waar ook geen ruimte voor was om die te voelen. Overlevingsmechanismen zijn gedragingen die een automatisme kunnen worden, om je staande te houden in de situatie waarin je opgroeide. Het ene kind zal in opstand komen, het andere kind zal heel gedwee en lief worden, afhankelijk van het karakter en wat de meeste ‘ winst, ‘ oplevert.

Je hebt je eigen manieren gevonden om hier mee om te gaan. Waarschijnlijk hebben zich ook diepe overtuigingen gevormd, door de omstandigheden waar je je in bevond. Dit kan invloed hebben gehad en nog van invloed zijn op keuzes die je in je leven maakte en maakt.

 

Je wil gewaardeerd worden                        Het is niet wenselijk om fouten te maken

Gevoelens mogen niet getoond worden       Je doet je sterker voor dan je bent

Altijd voor anderen zorgen                         Je kiest een hulpverlenend beroep

Je voelt je niet aantrekkelijk                       Kiest altijd dominante partners

Je hebt verlatingsangst                              Je durft niet te scheiden

Huilen hoort niet                                       Je slikt je tranen in

 

Zijn er andere dingen waarmee jij deze lijst kan maken?

 

Wanneer je problemen ervaart of je ongelukkig voelt, zijn jouw overtuigingen je eigenlijk niet langer behulpzaam of belemmerend voor je. Ze kunnen je zelfs gevangen houden in een heel netwerk van onwenselijk gedrag en eenzaamheid.

 

Als je diep gewortelde overtuigingen niet onderzoekt, de bij behorende emoties blijft verdringen en doen alsof ze niet bestaan, zal het gevoel dat het leven je overkomt sterk blijven. Door het verleden te onderzoeken en te gaan voelen wat je allemaal vermeden hebt, kan je in contact komen met het kind dat toen eenmaal niet anders kon. Het kind dat je ooit was zien- dat je waarschijnlijk met een bepaalde hardheid in het gareel hebt gehouden, en meer begrip voelen voor het kind dat je was. Een bepaalde zachtheid kan ruimte krijgen, kijk eens naar een jong kind en zie hoe kwetsbaar ze zijn. Waarom al die verwachtingen over sterk moeten zijn? Zou je het van je eigen kind verwachten?

 

Als kind kon je niet anders en het is een grote uitdaging, die met veel pijn gepaard kan gaan, maar als de volwassene die je nu bent kan je wel vorm gaan geven aan je eigen leven. Niet meer alleen te reageren vanuit een verleden dat niet meer bestaat en een stukje vrijheid vinden. Overtuigingen kunnen je zo in hun macht hebben dat de moed kan ontbreken hier verandering in aan brengen. Veiligheid kan je jezelf alleen geven door geen ( harde ) eisen maar aan jezelf te stellen.

 

Je overlevingsmechanismen zullen aandacht blijven vragen, zodat je zal blijven zoeken naar je eigen heelheid en hierdoor in contact zal komen met je geschondenheid. Geschondenheid is niet iets om je voor te schamen,  het vertelt je dat er iets ontbreekt.

 

Als je in je patroon schiet leef je vanuit een beperking, onder de oppervlakte schuilt verdriet, onverwerkte pijn, oude overtuigingen en/of zelfverwerping. In het verleden kon je niet jezelf zijn en je hebt je aangepast aan de situatie door je eigen emoties en gevoelens opzij te schuiven. Patronen zijn heel moeilijk te doorbreken, maar je kan wel het besluit nemen jezelf serieus te nemen en zorgzaam en begripvol voor jezelf te zijn.

 

 

 

                  

Reageren: