Home » Blog

We all know what the world needs and those who are chained in fear. Some don't have the light in sight to see and are astray.

We all have the wisdom to cure ourselves, but most of all to feel the permission to cry and heal and not be abandoned.

"Kom, kom, ben jou nou een kerel..."

"Echte mannen weten wat ze willen"
"Mannen willen alleen maar seks"
"Kom op flink zijn..."
"Echte mannen laten zich niet kennen.."
"Je gedraagt je slachtofferig"
"Ach, ja je hebt een zware rugzak"
"Zit je daar nog mee...."
"Kop er voor...."
"Je moet je op het hier en nu richten..."
"Zoek maar wat afleiding."

"Waarom vertel je me dit, het is niet goed.."

Deze lijst met uitspraken, kan zo nog wel effe doorgaan. Ik vraag me af of mannen überhaupt mogen voelen hoe het was of is. Zeggen we dat ook tegen vrouwelijke slachtoffers, ik denk het niet.

“Als ik vertel dat ik door haar misbruikt ben, gaat men glimlachen…”

Helaas sinds ik in je jaren ’90 op de barricaden stond om het zo maar eens te zeggen om misbruik van jongens door ook vrouwen op de kaart te zetten is er helaas niet veel veranderd bij zedenrechercheurs en ook de professionals in de GGZ. Wat is er aan de hand? Veel werkers in de gezondheidszorg hebben geen idee hoe mannen het beleven. De literatuur daarover is mondjesmaat en weinig bekend. In de jaren '80 noemde Nel Draaijer onderzoek naar mannelijke slachtoffers nog prematuur, toch en dat kon zij ook weten is als je zoekt er wel degelijk literatuur daarover te vinden. Veel mannen zoals ik hebben moeite zich als man voor te stellen dat men misbruikt is soms door vrouwen. Veel jongens komen in een stadium waarin als men het ware onbewust is van het misbruik. In deze fase - zoals ik zelf hebt gemerkt, kan je iets uitstralen waardoor anderen je een gewillige sekspartner vinden - en ik kan je vertellen dat het vaak leidde tot schaamtevolle situaties. Mijn vader misbruikte me, maar het was de buurvrouw die me om het zo maar eens te zeggen lichamelijk inleidde. Ze kleedde me uit, streelde me en geilde me op om zo maar eens te zeggen. Daarbij was ze altijd naakt. Veel mensen en ik denk ook hulpverleners geloven niet dat een peuter van 4 dan al een erectie kan krijgen. Het nadeel of dubbelzinnige aan misbruikt te worden door een vrouw, is dat het vaak niet met geweld gaat. Het is dus meer verborgen en dus verhuld. Dat vrouwen kinderen kunnen misbruiken vind men maar raar en dus ongeloofwaardig. Maar ik zeg je het was dezelfde vrouw die de plegers overtuigde om te vermoorden - wat ze ook deed (zie story) - en zij was ook degenen die de spil in het misbruik was. Pas veel later dringt de ernst tot je door. Maar het was een onplezierige opwinding. Sommige details waarin ik het sperma moest doorslikken en hem moest afzuigen weet ik niet meer en een deel denkt nog steeds medeplichtig te zijn. Mijn moeder liet me onbewust door haar bejegening voelen dat ik wel eens een vies ventje met rare ideeën was. Of ze ging er van uit dat ik weer in de war was, immers de GGZ had haar duidelijk gemaakt dat ik schizofreen was. Mijn moeder werd zo de vrouw - ze wist wat vader deed - die mijn besef van realiteit deed vertwijfelen. Wat in mijn ogen ook door de trauma's de grootste reden is van mijn psychosen ooit. Ik zou in haar ogen slechts in de war zijn, alsof er niets gebeurd was. Maar daardoor had mijn vader vrij spel. Het was zoals ik hem ooit hoorde zeggen "ach (buurman) niemand zal geloven wat hier is gebeurd, want mijn vrouw denkt toch dat hij gek is." Geslepen hè. Ik hoor hun nog onbevreesd lachen toen ik wegliep uit de slaapkamer met hun stijve penissen in hun rare leren sm-pakjes. Zo werd ik dus een kleuter die ging twijfelen aan zijn realiteit. Ik vraag me af wat erger is, getraumatiseerd zijn en dan door iedereen als zogenaamd psychotisch gezien te worden, alsof wat je hebt meegemaakt allemaal fantasie of inbeelding is. Dat is de totale ontkenning van alles in je zelf. Dan word je niet alleen gevoelsmatig ontkend, maar ook mentaal. Hoe vaak heb ik toen van anderen moeten horen "hij is gek, ha, ha" Soms kun je helaas niet genieten van seks en je raakt in de knoop met je gevoelens, je lichaamsbeeld, je seksuele gevoelens en vele dingen. Je gaat bewijzen dat je een echte man bent, maar diep van binnen ben je verward, wil of kan niet geloven wat je wil vergeten. Veel mannen verwarren de gevolgen, zoals depressie, angst, verslaving en hun zelf met het idee dat dit een teken van zwakte is. Deze imaginaire koppeling hoe zij het beleven met zwakte en hoe ze dingen moeten verwerken moet ontzenuwd worden. Meer nog dan vrouwen die vaak eerder als slachtoffer worden gezien, moeten de gevoelens van een jongen of man ook meer benadrukt worden en behandeld als dat men men gevolgen mag ervaren. Je weet niet meer wat je echte gevoelens zijn. Dat het jaren heeft geduurd dat ook vrouwen als slachtoffer worden gezien en behandeld is soms in enkele gevallen nog zo. Veel hulpverleners herkennen de signalen en gedrag van slachtoffers helaas nog niet. Het is de zere pijnlijke plek in de GGZ, maar het wordt tijd om weer de jongens en mannen onder de aandacht te brengen. We kunnen hoe mannen het beleven en waar ze mee kampen niet over een kam scheren met hoe vrouwen het beleven. Jongens en mannen is mijn ervaring ook met deze website vinden het nog moeilijker naar buiten te treden en hun echte verwarring te uiten en te vertellen. Meer nog dan vrouwen kunnen mannen vertwijfeld raken over daadkracht, onzekerheid, hun gevoelens, hun rol, hun seksualiteit, iets wat we niet verwachten. Jongens vertellen niet gauw dat ze misbruikt zijn, bang en onzeker dat ze zijn. Vaak zijn ze het pispaaltje in de klas of compenseren hun onzekerheid door stoer te doen. Ze voelen zich vaak erg alleen, weten zich geen raad. Velen is mijn ervaring zoeken het in drugs of alcohol en vooral wiet. Velen weten in hun leven op gegeven moment niet wat ze is overkomen. Vaak worden het uiteindelijk stille mannen of mannen die een stoere pantser om zich heen bouwen, die in stilte lijden.

Wat is nodig?

Het wordt hoog tijd dat ook mannelijke therapeuten en ook soms vrouwelijke eens goed gaan nadenken en beschouwen hoe zij denken over hoe jongens en mannen seks beleven en hoe hun rol is. Klopt dit met hoe mannelijke slachtoffers dit beleven. Moeten we niet meer gericht vragen. Dus mannen, je verwarring en je problemen heb ik zelf ook ervaren. Het is zo moeilijk om te voelen en te ervaren dat iemands iets met je deed wat je niet wilde. Je kan verward raken over je seksuele oriëntatie, dat je twijfelt of je door het misbruik homo bent. Soms heb je seks met je partner, maar kan er niet van genieten. Dat zeg je niet zo gauw, je wil het vaak niet. “Ben ik wel een man, wat doet mijn partner als ik uit dat ik er niet van geniet, zal ze denken …”

Sommige mannen kunnen klachten hebben zoals angst, depressie en soms verslaving zonder te beseffen en te ervaren wat men angstig en schaamtevol negeert in hun zelf. Mannen zijn dus bang dat men glimlachend en bagatelliserend bejegend wordt en dan in feite weer beschaamd worden. De GGZ beseft niet hoe het beeld slechts een topje van je ijsberg is van de werkelijkheid in de gangen van de GGZ en de spreekkamer. Daarom mannen ik geloof je hoe raar je ervaring ook is. Kort gezegd het is nu de beurt aan mannen om uit het isolement te komen. Zij die durven moeten hun gaan leiden om ook te gaan vertellen.