Home » Blog

We all know what the world needs and those who are chained in fear. Some don't have the light in sight to see and are astray.

We all have the wisdom to cure ourselves, but most of all to feel the permission to cry and heal and not be abandoned.

"Wat is goede hulpverlening..."

"Na ongeveer nu ruim 4 jaar bestaan van deze site en vele contacten, beaamt elke slachtoffer of overlevende met (complexe) PTSS dat men zich door de omgeving niet begrepen voelt. Velen voelen zich onbegrepen, eenzaam en soms geïsoleerd. Daarom ben ik ook een aantal geheime FaceBook groepen begonnen en de vrouwengroep heeft nu al meer 68 leden. Fijn. Maar de mannen hoor je niet zo. Het is jammer dat er nog maar 1 complexe PTSS supportgroep is in Nederland".

Traumatische ervaringen hebben op een bepaald vlak veel gemeen met rouw of iemand verliezen. In beide gevallen gaat het om verdriet, pijn en soms daardoor eenzaam zijn. Omstanders willen vaak je gevoel van verdriet, nare herinneringen wegnemen, maar dat kan niet. Men komt vaak met goede bedoelingen, adviezen, raad en hoe goed bedoelt ook, de ander is verdrietig, mist iemand. Bij trauma's speelt ook verdriet, boosheid om wat gebeurd is, terug denken, niet kunnen accepteren, verstandelijk weten wat er gebeurd is. Maar achter dat schijnbare gezicht van in de hand hebben, zit verdriet, wanhoop, het gevoel of idee dat je gek wordt. Omstanders voelen onbewust hoe je lijdt, willen je helpen, het van je weg nemen, je aanmoedigen, je op andere gedachten brengen, je opbeuren. Zo ook bij mensen die rouwen. Verdriet is iets menselijks en omstanders kunnen niet meer dan gewoon ook voelen, er zijn, want het maakt ons mens en vervreemden van je gevoelens door sterk te moeten zijn, boos zijn op je zelf omdat je inwendig verdriet en wanhoop voelt, omdat je niet geloofd werd, niet beschermd, dacht dat wat je voelde en herinnerde niet waar kan zijn, te erg om te zeggen. Daarom trekken mensen die rouwen en getraumatiseerd zijn zich terug. Men zoekt rust en kalmte in hun geest die voortdurend getriggerd wordt. Soms moet je ophouden met willen begrijpen. Je afvragen. Rouw en traumaverwerking hebben gevoelsmatig veel gemeen. Ook rouw kan leiden tot een vorm van psychose, die werkelijk lijkt voor de mens die het ondergaat. Als samenleving willen we vaak een pilletje tegen onze gevoelens van angst, verdriet, verwarring, somberheid, teleurstelling en nog meer. Trauma's, (C)PTSS en vele vormen en uitingen van nare jeugdervaringen hebben tijd nodig. Beetje bij beetje met het idee of gevoel dat je verdriet echt is. Bij rouw en trauma's kan ook een depressie om de hoek kijken en soms door jaren negeren en emotioneel raar met jezelf omgaan uiteindelijk in een psychose. Het is jammer dat mensen onprettige gevoelens of ervaringen vaak leren mijden - alsof gelukkig zijn iets is wat we in de hand hebben - en daardoor soms ook door omgeving onbewust gemeden worden. Het is alsof je je moet schamen voor wat je wat je voelt. Kom op joh, kop er veur, flink zijn etc. Niemand vind het prettig overmand te worden door verdriet als het je overspoeld en machteloos doet voelen. Het is alsof je verdriet en wat je voor je houdt je doet beseffen dat je gefaald hebt. Niet alles is maakbaar, helaas. In feite heeft niemand het recept voor je, maar alleen zijn en niet begrepen voelen of raar, vreemd gevonden worden, is jammer. Soms als omstander kun je niet meer dan beamen, soms hoef je niets te zeggen. Je overleefde, negeerde, verdoofde met drugs, je onmacht uit in snijden, controle hebben over je gewicht, meed en nu na al die jaren dringt door wat er werkelijk is gebeurd. Maar ja, misschien is het gewoon soms huilen en beseffen en wat los laten.

 

Requiem van de verloren onschuld

 

Ik sta aan het strand van mijn leven,
kijkende naar het zielenwater,
de zee van pijn en herinneringen.

 

Oh, zielenwater neem me mee naar het licht die er in mijn geest nooit was.
Het licht was slechts hoop, die ik niet waar kon maken, drijvende op pijn, onuitsprekelijk.
Oh, zielenwater neem dit lichaam en mijn geest en laat me afdrijven, weg.
Hoe ik dreef op innerlijke wanhoop

Hoe ik als kind en kleuter accepteerde dat ik het laatste maanlicht zag in een graf voorbereid

Hoe mijn vader me er uit redde en bezweerde in zijn armen "je brengt me niet achter de tralies"
Hoe ik overgoten werd met petroleum en een bezwerende duivelse stem terwijl ik in de schemering het licht van een lucifer zag.

Onuitsprekelijk de ervaringen

Dan vliegt een deel van mij over alles heen.
Een kind met hoop en slechts fantasie hoe het zo moeten.
In vogelvlucht de vele ervaringen.
Die mijn ziel het licht en liefde ontnam en mijn geest uit elkaar deed gaan


Oh dood wat ben je zoet en zo vol erbarmen, de vergetelheid, ontstijgen de wanhoop
Oh, psychiatrie wat was je toch en ben nog zo vaak naïef.
Oh, psychiatrie je bent niets veranderd sinds je me als kleuter zwaar getraumatiseerd slechts kon vastbinden en zo vaak shocken dat ik mijn naam niet meer wist.
Oh, psychiatrie zul je het ooit leren?

Never, never land

 

In een land niet ver van hier,
Licht een mist van niet geuit verdriet als een deken over vergeten leed,
Over volwassen kinderen,
Kinderen die er niet meer zijn.
Kinderen die als wezens door het landschap de dalen van pijn gaan.

 

Op zoek naar hoop, een moeder, liefde en zorg.
Maar hun ogen zijn leeg, geen glans, vergeten verdriet,
Hun stem klinkt onhoorbaar boven hun wezen uit.
Stemmen van kinderen met pijn, verscheurd, stemmen onhoorbaar.

 

Ik zag en zie een beeld van honderdduizenden.
Alleen en met velen onzichtbaar, door de mist van ...
Dan stijgt de mist op,
Het gehuil drijft de mist weg.

 

Het landschap waar ze door lopen, doolloos lijkt het.
Op zoek en nooit weten hoe en waar naar toe.
Kinderen; vergeten hun verhaal, verstompt.
Verzwegen, vergeten, nooit genoemd.


Ik zie zovelen aan de opening van de psychiatrie
Daar gaan ze door deuren in verwachting.
Maar ook deuren gaan dicht, wegen die geen antwoord geven.
Volwassen jaren op zoek naar het kind die ze niet konden zijn
Wie zal hun begrijpen en waar is de moeder bij de ingang van de psychiatrie