Home » Blog

We all know what the world needs and those who are chained in fear. Some don't have the light in sight to see and are astray.

We all have the wisdom to cure ourselves, but most of all to feel the permission to cry and heal and not be abandoned.

"Wat is goede hulpverlening..."

"Na ongeveer nu ruim 4 jaar bestaan van deze site en vele contacten, beaamt elke slachtoffer of overlevende met (complexe) PTSS dat men zich door de omgeving niet begrepen voelt. Velen voelen zich onbegrepen, eenzaam en soms geïsoleerd. Daarom ben ik ook een aantal geheime FaceBook groepen begonnen en de vrouwengroep heeft nu al meer 70 leden. Fijn. Maar de mannen hoor je niet zo. Het is jammer dat er nog maar 1 complexe PTSS supportgroep is in Nederland".

"We zijn met elkaar verantwoordelijk; tijd voor dialoog."

 

        Veel deskundigen die zich beroepshalve met de gevolgen van kindermishandeling bezig houden, zoals ooit Ron van Outsem en onze eigen Bessel van der Kolk zeggen dat de literatuur over dit onderwerp al tientallen jaren - zelf vanaf begin 1900 - in bibliotheken van universiteiten ligt. Waarom lagen die boeken daar slechts te wellicht ongelezen te verstoffen. Het valt me op dat het onderwerp met golven in de aandacht komt, om dan weer met stilte omgeven te zijn. Meisjes waren eerder in de scoop en aandacht van GGZ medewerkers en nu zijn de mannen aan de beurt. Hun problemen wijken enigszins af van die van vrouwen, omdat mannen vaak moeite hebben zich zelf als slachtoffer te ervaren. Via deze site melden de mannen zich mondjes maat en dat is jammer. Gelukkig besteden opleidingen meer aandacht hieraan. Maar ik zou graag zien dat er ook ervaringswerkers komen die voorlichten en samen met de GGZ gaan werken. Supportgroepen zijn er nog maar weinig en ik hoor en merk geen enthousiasme dit op te zetten. Dat is raar want juist support kan veel doen aan gebrek er aan in omgeving en soms ook binnen de GGZ. Maar om me heen zie ik hoe langzaamaan de gespecialiseerde traumaklinieken voor langdurige behandeling of wel Top Referente Centra sluiten. Van een programma als Tigo in de psychiatrie krijg je de indruk dat een diagnose stellen wel heel discutabel is. Het is jammer en te betreuren ook vanwege het verspilde geld en inzet dat velen er jaren en zo niet tientallen jaren over doen om een juiste behandelaar te vinden met een diagnose die aansluit bij de problematiek. Juist dat is zo belangrijk. Is dat zo moeilijk? Nee in feite niet. Het begint al bij het eerste contact en de kennis van de hulpverlener om signalen van kindermishandeling qua diagnostiek goed te zien. Daar gaat het vaak mis en is de weg geplaveid vaak met onbegrip en verkeerde beeldvorming en daarmee machteloosheid die een uitweg zoekt

 

        Vaak hoor ik van medewerkers dat zoiets voor een specialist is, terwijl de cijfers ook epidemiologisch eerder veronderstellen dat zoiets als een niet zichtbaar traumatisch verleden zo vaak het geval is onder cliënten dat je er van uit mag gaan dat medewerkers voldoende geschoold horen te zijn. In plaats dat beleidsmakers het bevorderen en voorkomen dat de deskundigheid en expertise niet verdwijnt, gelet ook op een mogelijke toekomst met meer getraumatiseerde mensen zie ik om me heen hoe deze regering denkt dat de buren, vrienden of familie het maar moeten oplossen. De participatie-wet of ook wel WMO heeft in mijn ogen aan alle kanten gefaald. We hebben hulpverleners vervangen door ambtenaren en gemeenten die gewoon een bezuiniging of goedkope aanbesteding doorvoert. Aan alle kanten kraakt en piept de GGZ - met vaak lange wachtlijsten - en de psychiatrie. De rek is er al tientallen jaren uit en wat je ziet is hoe "ontspoorde" burgers - als gevolg daarvan, waarvan de buren en omgeving weten hoe het soms onnodig gaat - worden benaderd in een crisis als verwarde mensen door politie. Allemaal het gevolg van ingezette bezuiniging en efficiënt werken. Tot slot heeft het Ministerie allerlei verplichte rapportages en lijsten aan medewerkers opgedrongen, die ingevuld moeten worden voor een behandeling. Jim van Os - "Goede GGZ" - noemde dat een data-kerkhof, omdat de mankracht ontbreek er iets zinnigs mee te doen. Kortom al die rapportages daar gebeurd niets mee.

 

Ik hou van overdrijven; persoonlijke noot auteur

     

         Vorige Ministers hebben het mes gezet in de GGZ, instellingen zijn gaan fuseren tot grote logge organisaties, vele GGZ patiëntenorganisaties hun subsidie en daarmee hun stem ontnomen, misbruik betiteld als een niet vergoede aanpassingsstoornis. Heel Nederland lijkt wel aan een stoornis te lijden, we slikken massaal antidepressiva, veel HBO, WO studenten hebben al jong een burn-out en we jagen de 24 uurs economie alleen nog meer op. Zijn we daarvoor gemaakt? Zijn we met onze hersenen en dus kwetsbaarheid als sociale wezens daarvoor in de wieg gelegd. Juist slachtoffers laten zien wat het betekend als je emotioneel geen band durft te voelen en dus het wezen van jezelf verloren hebt lang. Het lijkt er op alsof grote zorgkantoren instellingen in een economische wurggreep hebben. Zij zijn nu degenen die beleid maken zo lijkt het. De liberalen denken onterecht dat alles maakbaar is, volgens marktwerkingen economisch kan zijn. Als we maar willen. Ik geef toe dat het geen leuk geluid is, maar de voornaamste reden van niet mee kunnen komen van velen is heel simpel "geen enkele werkgever heeft belang aan mij, ik ben niet interessant en een economische risico" De voornaamste reden van isolement van veel cliënten is schaamte en onbegrip. Je hoort er niet meer bij. Dat er niet meer bij horen en dus gemis aan deelgenoot zijn is bijna symptomatisch voor veel cliënten. Maar toch geloof ik in de kennis en inzet van ervaringswerkers.

 

         Maar tevens wil ik veel GGZ werkers op het hart drukken ook eens kritisch te durven zijn en open over eigen kunnen en kennis. Wat gebeurd er met studenten psychologie of psychiatrie die eens kritisch waren gedurende hun opleiding en leerden hoe een diagnose door perceptie en verwachting een vertekend beeld kunnen geven.Wat gebeurd er met hun instelling als men eenmaal een bul of baan heeft. Wat weet een gemiddelde psychiater of psycholoog van hoe kinderen zich ontwikkelen en wat er in een kinderhoofdje om gaat. Is dat de beredeneerde filosofie van Freud en anderen voortbordurende op gedachtegoed van een eeuw oud. Hoe staat het met de kennis van de ontwikkeling van een kind naar volwassene. Daarbij opmerkende dat de hersenen nooit echt uitontwikkeld zijn of voorgoed gevormd. Wat weten we eigenlijk van kinderen en hun psyche of psycho/ sociale ontwikkeling. Is dat geënt op de realiteit of is het slechts een theorie die lekker aannemelijk lijkt. Wat weten we echt van kinderen en willen we het weten, hoe verweren kinderen zich, wat gaat er hun hoofdjes om als thuis onveilig is en sprake van mishandeling en of misbruik. Vragen we kinderen en zo ja kan de psychiatrie aan de hand van levensloop en omstandigheden voorspellingen doen die betrouwbaar zijn. Waarom denkt men al gauw in persoonlijkheidsproblematiek, is het meer omdat de medewerker emotioneel geen raad weet, ze moeilijk zijn in de ogen van anderen. Onbehandelbaar, chronisch, complex. Is er iemand die zich afvraagt waarom ze zo doen en zo zijn geworden. Zo ja waarom helpt het dan niet. Wat is hun echte beweegreden of hun echte vaak verzwegen verleden. Begrijpen hulpverleners de cliënt wel. Wanneer zitten we goed en wanneer wordt een diagnose slechts niet meer dan een opvatting of mening over de ander. Wat doe je als cliënt als je voelt en merkt dat het niet aansluit, wat doet men met je verhaal, weer een nieuwe diagnose

 

          Ik denk; welk team in welke wijk is echt een team, dus dat er ook serieus naar de mening van ervaringswerkers, cliënten en verpleging wordt geluisterd i.p.v. beleid vanaf hoger op of dat de psychiater bepaald en beslist, als leiding gevende. We moeten het samen doen en als er openheid is - dus wederzijds dialoog - en een realistische kijk op dingen bereiken we meer. Want in veel gevallen is genezing helaas een lat te hoog. Wat ik zie is hoe versnipperd, in sommige regio's afwezig, de hulpverlening is voor getraumatiseerde mensen, met vele langs elkaar werkende stichtingen, verenigingen en organisaties. Allemaal per stuk afgaande op eigen visie en doel. De vraag is eerder hoe kunnen we samen meer bereiken en hoe kunnen we in de denktrant van Rutte - human resource - of beter gezegd cliënt deskundigheid in onderlinge samenspraak wat meer power geven. Wat is er toch zo moeilijk aan leven en hulp vragen van nare ervaringen. Waarom is het toch zo beladen met allerlei soms onjuiste gedachten en (onderbuik) gevoelens. We hebben soms meer aandacht voor vluchtelingen en wat doen we hele horden kinderen die vaak jaren lang ongemerkt misbruikt en mishandeld worden. Zij die later in hun leven allerlei complexe klachten ontwikkelen en zelfs psychosen ontwikkelen. Magere vrouwen met krassen, verward, angstig, relatieproblemen, verslaafden jongens en mannen die zich eerder verbijten uit angst om niet geloofd te worden. Wat is toch mis met ouders en gezinnen die de toevoer van verwarde personen in de GGZ leveren. Laten we het daar eens over hebben i.p.v. slachtoffers slechts uit oorlogsgebieden. Onze eigen ooit kinderen. Onze Nederlanders.

 

 

 

Aanbevelingen:

- Stel een kenniscentrum in voor behandeling, onderzoek en opleiding bij traumaproblematiek.

- Schrap de onnodige en zinloze - datakerkhof - administratie en allerlei andere verplichte notuleringen.

- Geef wijkteams en Facts meer financiële armslag en dus beslissingsbevoegdheid om adequaat op problematiek in te spelen, per wijk deskundigen en psychologen aantrekken die nodig en gewenst zijn.

- Verbeter de opleidingen door meer contact en samenwerking met patiëntenorganisaties en ervaringswerkers

- Heb meer aandacht voor maatschappelijke en sociale factoren die samenhangend met chronische stress leiden tot depressie, PTSS, eetproblemen, verslaving, angstklachten en noem maar op. Meer aandacht dus voor epigenetische mechanismen m.a.w. hoe sociale factoren hun invloed hebben op het functioneren van het brein en de ontwikkeling.

- Vaker opnieuw naar de diagnose en problematiek kijken. Klachten kunnen afhankelijk van leeftijd en situatie een etiologische ontwikkeling hebben.

- Veel meer inzicht en kennis van de gevolgen en behandeling van vroegkinderlijke traumatisering, maak er verplichte leerstof van.

- Daarmee samenhangend opname van ervaringen van kindermishandeling in het dossier, dus wie waren de daders, soort kindermishandeling, eventueel aangevuld met documentatie, rapportage van spoedopnames in ziekenhuizen, duur, ernst en aanvang. Dat kan heel kort en anoniem omschreven worden. Eigenlijk een cliënt die al bekend is of was in de Jeugdzorg moet qua rapportage een worden die later gewoon overgenomen kan worden door FACts. Dus een landelijk op naam van cliënt patiënten dossier, ook bij jeugdigen. Geen langs elkaar werkende rapportage en teams. Dat kan geanonimiseerd veel inzicht geven voor onderzoek naar prevalentie en daarmee beter inzicht in klachten ontwikkeling en levensloop/ veerkracht, wat weer een advies kan per regio voor preventie.

- Daarmee ook samenhangend melding - anoniem - van kindermishandeling niet uitsluitend op naam melder maar op naam kind of cliënt.

- Doorbreek taboe/ schaamte en maak dingen ook via media bespreekbaar

- Veel minder managers in de GGZ; zo ja dan betaling volgens Balkenende Norm, meer wijkgericht en minder hiërarchisch werken. Een cultuur en sfeer creëren waarin werkers ook hun mening/ visie of tereciht kritiek kunnen uiten. Bevlogen werkers hebben soms ideeën waar een ander niet aan denkt. Alle ervaringen van werkers samen moeten zo tot een beter beeld komen. Daarin moet een ieder mee tellen.