Home » Blog

We all know what the world needs and those who are chained in fear. Some don't have the light in sight to see and are astray.

We all have the wisdom to cure ourselves, but most of all to feel the permission to cry and heal and not be abandoned.

"Wat is goede hulpverlening..."

"Na ongeveer nu ruim 4 jaar bestaan van deze site en vele contacten, beaamt elke slachtoffer of overlevende met (complexe) PTSS dat men zich door de omgeving niet begrepen voelt. Velen voelen zich onbegrepen, eenzaam en soms geïsoleerd. Daarom ben ik ook een aantal geheime FaceBook groepen begonnen en de vrouwengroep heeft nu al meer 68 leden. Fijn. Maar de mannen hoor je niet zo. Het is jammer dat er nog maar 1 complexe PTSS supportgroep is in Nederland".

Misbruikte en mishandelde mannen, waarom misbruik taboe is.

         Recentelijk blijkt uit neurologisch onderzoek - zie rubriek Research - dat de insula (verantwoordelijk voor o.a. empathie) van getraumatiseerde jongens groter is dan die van misbruikte meisjes en zeker in vergelijking tot een controle groep zonder misbruik ervaringen. Ik zeg al tientallen jaren dat jongens en mannen andere problemen hebben. We neigen er naar ze soms onbewust te zien als potentiële plegers of mannen die geen raad slechts weten met hun seksualiteit. Immers mannen zijn altijd initiators van seksuele contacten – wat trouwens niet waar is – en bovendien door een simpele burgerlijke standpunt dat seksualiteit iets verhevens moet zijn in relatie tot liefde. Jongens kunnen verstrikt raken in deze kluwen van vaak walging, onbewuste mentale herhalingsdwang en walging van eigen gevoelens dat men dit koppelt aan hun verkeerde opvatting over seks en liefde of wel relaties. Dat slachtoffers soms in gedachten het misbruik herhalen lijkt vreemd, maar is niet meer dan door mentale herhaling de angst en gebeurtenis overwinnen. Zoals kinderen doen door zich een angstige situatie voor te stellen en de angst te overwinnen.

 

         De GGZ heeft te veel de neiging herinneringen en dus gevoelens te willen analyseren –  de neiging ervaringen te willen cognitificeren -   maar ik blijf maar hameren op dat misbruik ervaringen en dus trauma’s simpelweg over ervaringen gaan en dus gevoelens en daar draait de GGZ met een grote boog om heen. Er zijn er ook velen die liever denken in een persoonlijkheidsstoornis, zoals de vaak gestelde BPS i.p.v. traumagerelateerde ontwikkeling of wel Complexe PTSS.  Mannen krijgen dus veelal niet de gelegenheid op een deskundige wijze - lees onbevangen wijze - hun ervaringen te delen en zicht te uiten. Velen beamen – zoals Ron van Outsem “auteur misbruik van jongens” dat mannen gedestigmatiseerd moeten worden en verontschuldigd.  Immers deze gedachten gekoppeld aan gevoelens van schaamte en angst houdt de jongen en dus man gevangen. Verder hebben mannelijke slachtoffers de neiging hun problemen als gevolg te minimaliseren. (zie Jos van den Broek "Er zijn geen namen voor") Het is insiders bekend dat misbruik het eerst en voornamelijk onder de aandacht was bij meisjes en pas veel later bij jongens. (Misbruik door de kerk) Toch is het ook belangrijk dat de hulpverlener de client leert voelen dat seksualiteit iets anders kan betekenen en dus dat de hulpverlener een soort role-model is. Hechting kan hersteld worden en is goed behandelbaar. Wellicht zijn er mannen die de ervaring hebben, dat liefde moeten in houdt ipv een gevolg van houden van. Maar helaas is er weinig kennis over mannelijke slachtoffers, toch is er in de bibliotheken van universiteiten genoeg literatuur daarover te vinden. Ik merk na jaren dat mannen zich maar schoorvoetend melden.

 

         In de psychiatrie redeneert men vanuit ziekte en ziektegedrag reduceren of wel accepteren maar in wezen zijn deze mannen en dus ooit jongens niet ziek inherent. Hun wezen of kern is gezond en daar moet vanuit gewerkt worden, m.a.w. hun in contact brengen met hun echte gevoelens, behoeften en er niet slechts van uit gaan dat hun angsten, twijfels en nog meer een teken is van zwakte of ziekte.  Deze imaginaire band die deze mannen hebben met hun problemen en denken of zien dat het een teken is van niet mannelijk zijn of wel een zwakte moet doorbroken worden. Hun probleem is vaak nog meer dan bij meisjes dat de omgeving en dus omstanders vaak niet eens ingrepen en de jongen beschermden. Onze beeldvorming over mannen,  seksualiteit en wat mannen tot mannelijk maakt is slechts een collectieve aanname. Dus meer hoe een man hoort te zijn. Het is belangrijk, dat zegt ook Ron van Outsem, dat de hulpverlener zich zelf ook bewust is van zijn eigen opvoeding of beeldvorming m.b.t. seksualiteit. Het woord misbruik alleen al roep bij velen taboe op en een sfeer van geheimzinnige privacy gevoelige informatie iets wat je slechts met Jezus deelt. Verdriet, denk aan rouw, is vaak iets wat we als omstander het liefst uit iemand willen wegnemen, maar gevoelens van verdriet, boosheid horen bij een trauma en dus ook rouw.

 

       Als omstander denken of neigen we te denken dat het een probleem is wat we moeten oplossen. Veelal benaderen omstanders slachtoffers met adviezen en verstandelijk, maar gewoon naar hun gevoelens luisteren en beamen kunnen of durven we niet. Vaak gaan we deze mensen mijden, omdat we denken dat leven geluk moet inhouden, dat pijn en verdriet iets is wat we moeten oplossen en uit de weg gaan en dat het aan ons ligt als dingen tegen zitten. We denken dat hulpverlening de oplossing moet bieden, maar het is feite niet meer dan een plek om eindelijk het recht te voelen te huilen, boos te zijn en klaar te komen met zoveel tegenslag, gemis,  gebrek aan support en ervaren narigheid of wel ervaringen. Met andere woorden trauma's en misbruik zijn niet zichtbare wonden. Veel  hulpverleners mijden dit onderwerp angstvallig en deels omdat ze in hun opleiding er niet mee geconfronteerd mee werden en getraind.  Nogmaals mannen moeten de gelegenheid krijgen hun ware gevoelens te kunnen uiten zonder voor rechter en advocaat te willen spelen.  Mannen gaan soms aan hun herinneringen en dus gevoelens twijfelen, negeren, raken verstrikt in allerlei gedachten.  Vooral hun die in een chronische setting zijn opgenomen krijgen veelal te horen "richt je maar op het gezonde in je". In feite kun je zeggen dat de psychiatrie met deze chronische boodschap mannen nooit lucht geeft om te komen bij hun kern en dus wezen.  Dat deze herinneringen samen gaat met een besef van wanhoop vaak door jarenlange miskenning en angst om zaken te benoemen en te bespreken.  Maar de psychiatrie is en blijft een wereld waarin men denkt en handelt vanuit ziekte is in feite geen fundament voor echte hulp bij traumatisering.

 

      Tot slot moeten we enige terughoudendheid hebben in het vaststellen van een persoonlijkheidsstoornis en wel hierom dat velen - zo getuigd ook de digitale enquête - vaak jarenlang misbruikt en of mishandeld zijn. Het is dan eerder zaak van een traumagerelateerde ontwikkeling te spreken en dus complexe PTSS. Het zou goed zijn bij jonge slachtoffers deskundigen te vragen hoe hun huidige problemen zich mogelijk ontwikkelen tot een bepaalde stoornis. Wat gold voor de psychoanalyse is wel dat het meer een verklaring achteraf bleek dan dat men voorspellingen kon doen over de neurotische ontwikkeling. Dit laatste bleek niet het geval. Langdurig volgen van slachtoffers is een kostbare en tijdrovende bezigheid, maar ik verwacht ook hierin dat de ontwikkeling aan de hand van ervaren gebeurtenissen, gedrag en problemen ook geen helderheid en duidelijkheid zal opleveren. Is gedrag een overlevingsmechanisme of behoort het tot de persoon, zijn sociale conflicten onderdeel van een stoornis of is het angst voor nabijheid, intimiteit, verdriet, pijn en problemen met emotieregulatie. Kortom wat weten we van iemands ontwikkeling met tientallen jaren misbruik, verzwegen, vergeten, kan de huidige kennis van traumaproblematiek en persoonlijkheidsstoornissen helderheid geven of is het en blijft het achteraf vaststellen. Om eerlijk te zijn - u voelt het al aan - nee dus. Maar er komt een tijd dat men meer en meer via beeldvormende technieken mede dankzij AI verschillen gaan zien, dus ook overeenkomsten en wellicht ter ondersteuning van een diagnose. Daarom en dat zegt ook de hersenstichting neuorlogisch onderzoek is nodig en zeer gewenst. Maar nog meer dan dat, dat beeldvormende technieken ook meer duidelijk geven in positieve herstellend invloeden en waarom