Living with childhood trauma (complex) PTSD

"Website gaat binnenkort offline"

 

Na 5 jaar te denken of te geloven dat de diagnostiek, hulp en kennis zou verbeteren, hebben velen - de overlevenden - slechts een lage waardering voor de hulp. Integrale behandeling is eerder uitzondering of bestaat domweg niet, zij die het meeste hebben meegemaakt krijgen de minste hulp. Van oudsher is en was de psychiatrie slechts voor behandelen van stoornissen. Kennis op het gebied van kindermishandeling is er amper. Velen denken daarin deskundig te zijn maar men is vaak onbewust onbekwaam. Ik doe geen moeite meer. De mensen die het echt weten beamen dat er eerst een soort schandaalzaak met een cliënt moet gebeuren aleer het roer en de wil om deze grote goed te behandelen zal veranderen. Ik ben zwaar teleurgesteld in de diagnostische deskundigheid, aanwezigheid van goed opgeleide psychologen/ therapeuten, van velen die zich hulpverlener noemen. Mijn website was in veel dingen vooruit. Wat de GGZ wil of niet kan is deze mensen die vaak een langdurige integrale behandeling nodig hebben, adequaat en deskundig helpen. Veel GGZ instellingen zijn overleg organen en bedrijven geworden. Het echte leed blijft vaak onbesproken in veel behandelkamers. Ik geloof het wel na meer dan 55 jaar ervaring in de psychiatrie. Onbeschrijfelijk - gekmakend, splitsend - leed, verdriet, je schamen, je onterecht schuldig voelen, gestigmatiseerd, verraden, misbruikt, onuitsprekelijke ervaringen is nog steeds taboe in de GGZ. Op Universiteiten voor opleidingen tot psychologen en psychiaters is kindermishandeling en de gevolgen geen vast onderdeel. Velen die naar voren worden gehaald als deskundig weten niet hoe je deze mensen moet helpen. Ik ben het moe na 5 jaar de website te hebben gehad. Al ruim twee jaar had ik een gevoel alsof verandering in de GGZ iets is of je in taai stroop roert. Heb het wel gezien. De ware gevolgen en hoe het echt is en voelt is een brug te ver voor velen een onbesproken brug te ver. De waarheid is dat het vaak te maken heeft met het feit, dat deze groep als complex en dus moeilijk behandelbaar wordt gezien. Mensen met luxe problemen worden door het verdien- of beloningsmodel uitstekend geholpen en de rest valt onder pappen en nathouden in de chronische zorg. Het echte werk waar speciaal opgeleide therapeuten voor nodig zijn gebeurd amper en wordt ook niet bevorderd. Eerder wegbezuinigd. Het is de makkelijkste weg kiezen, de weg van wat levert het op en waar valt het meeste uit te halen, snel en met weinig kosten. De prognose is toch al slecht. Cirkelredeneringen zoals u heeft al veel behandeling gehad, we hebben al zoveel geprobeerd, psychose is uitsluitend iets biologisch en genetisch.... Het is de weg ingezet door oa drie kabinetten Rutte, het verdienmodel of de marktwerking. Ik denk niet dat velen weten hoe het wel moet, het zijn er slechts een paar in Nederland. Maar die worden tot op het bot gefrustreerd en aangekeken met weet je wel dat het geen zin heeft. De literatuur hierover ligt al sinds 1900 in bibliotheken van universiteiten wereldwijd.  Het is letterlijk om moedeloos en depressief van te worden. Veel studenten hebben er vaak emotioneel geen trek in, immers gevoelsmatig is het geen leuk iets. Zelf voel ik mij als iemand die moet sprokkelen met het aanbod, gevoelsmatig als Nederlanders in de oorlogsjaren die met hoop luisterden naar Radio Oranje en de bevrijders kwamen maar niet. Velen hebben jarenlang moeten zoeken vruchteloos met ik weet niet hoeveel diagnosen. Mijn conclusie is de GZZ wil of kan het niet oplossen. Voor een Minister of staatssecretaris ben ik slechts een statistiek, een feit zonder gezicht en achtergrond . De verborgen en soms schokkende wereld en de gevolgen van pedofilie, smerigheid, sadisme, moordpogingen, verwaarlozing, liefdeloosheid, mishandeling is het in feite het onbesproken hoofdpijndossier van het Ministerie. Leed is en blijft een voortdurende collectieve maatschappelijke machteloosheid en ....  Achter mijn diepe teleurstelling zit ook boosheid en de vraag waarom. GGZ Nederland heeft geen trek in het grote probleem überhaupt op te lossen. Je vraagt je af of met het wel. Nee dus. Velen gaan interessant doen over iets waarvan men zelf ook niet weet hoe dan wel. Mijn leven is een aaneenschakeling geweest vanaf kleuter van mishandeling, pogingen tot moorden om me het  zwijgen op te leggen, misbruik door meer dan 5 mensen, het voelde zinloos en daar is voor mijn gevoel en bewustzijn niets aan veranderd. Ik vermoed dat alle hulpverleners geen idee hebben wat kinderen en dus volwassen cliënten hebben meegemaakt, preventie zie ik ik als iets wat niet werkt, de GGZ weet het ook niet. Misbruik, mishandeling en meer moet en blijft taboe blijven, we weten met ons moraal en klinische kennis geen antwoord erop. Niemand en velen hebben het er geen antwoord op en praatgamma's en redacties vinden het of het geen nieuws of zien het slechts rationeel en met een mening. Er zit een sluimerde massale waarheid een verhaal van emoties en gevoelens van hun die vaak willen vergeten en veel psychiaters dei niet weten hoe het is en wat er moet gebeuren.

 

Tot slot als er een psycholoog of therapeut is die samen met mij open durft te zijn en iets  wil of kan veranderen. Maar ik weet nu dat velen zelf gefrustreerd zijn, graag iets willen doen en niet weten hoe, niet mogen of opgebrand, vast zitten in beleid. Ik geloof niet meer in de GGZ, nooit wat aan gehad en men zal denken en zeggen ach zie je wel hij is gewoon ziek, gek, patiënt, wat loopt hij nou te beweren. Een diagnose kan helpen maar kan ook gebruikt worden om mijn kritiek te labelen. Deze wereld is een wereld die men niet wil zien of horen.

info@vereniging-ptss.nl .

Let wel binnenkort stopt ook dit mail-adres.